بر سرِ آنم که گر ز دست برآید

بر سرِ آنم که گر ز دست برآید

دست به‌کاری زنم که غصّه سرآید

بر سرِ آنم که گر ز دست برآید

دست به‌کاری زنم که غصّه سرآید

بر سرِ آنم که گر ز دست برآید

دست به‌کاری زنم که غصّه سرآید

خلوتِ دل نیست جایِ صحبتِ اَضداد

دیو چو بیرون رود فرشته درآید

صحبت حُکّام ظلمتِ شبِ یلداست

نور ز خورشید جوی بو که برآید

بر درِ اربابِ بی‌مروّتِ دنیا

چند نشینی که خواجه کی به درآید

بر سرِ آنم که گر ز دست برآید

دست به‌کاری زنم که غصّه سرآید

تَرکِ گدایی مکن که گنج بیابی

از نظرِ رهرُوی که در گذر آید

صالح و طالِح مَتاعِ خویش نُمُودند

تا که قبول افتد و که در نظر آید

بلبلِ عاشق تو عمر خواه که آخِر

باغ شود سبز و شاخِ گُل به بر‌آید

بر سرِ آنم که گر ز دست برآید

دست به‌کاری زنم که غصّه سرآید

بر سرِ آنم که گر ز دست برآید

دست به‌کاری زنم که غصّه سرآید

غفلتِ حافظ در این سراچه عجب نیست

هر که به میخانه رفت بی‌خبر آید