فتوی پیر مغان دارم و قولی‌ست قدیم ۳۶۷

«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۳۶۷

فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن

فتوی پير مغان دارم و قولی‌ست قديم

که حرام است می آنجا که نه يار است نديم

چاک خواهم زدن اين دلق ريایی چه کنم

روح را صحبت ناجنس عذابی‌ست اليم

تا مگر جرعه فشاند لب جانان بر من

سالها شد که منم بر در ميخانه مقيم

مگرش خدمت ديرين من از ياد برفت

ای نسيم سحری ياد دهش عهد قديم

بعد صد سال اگر بر سر خاکم گذری

سر برآرد ز گلم رقص کنان عظم رميم

دلبر از ما به صد اميد ستد اول دل

ظاهرا عهد فرامش نکند خلق کريم

غنچه گو تنگدل از کار فروبسته مباش

کز دم صبح مدد يابی و انفاس نسيم

فکر بهبود خود ای دل ز دری ديگر کن

درد عاشق نشود به ز مداوای حکيم

گوهر معرفت اندوز که با خود ببری

که نصيب دگران است نصاب زر و سيم

دام سخت است مگر يار شود لطف خدا

ور نه آدم نبرد صرفه ز شيطان رجيم

حافظ ار سيم و زرت نيست چه شد شاکر باش

چه به از دولت لطف سخن و طبع سليم

Support this podcast at — https://redcircle.com/ravaq/donations