صبح است ساقیا قدحی پرشراب کن ۳۹۶

«««««می‌بهـا🍷»»»»»

غزل نمره ۳۹۶

مفعول و فاعلات و مفاعیل و فاعلن

صبح است ساقيا قـدحی پرشـراب کن

دور فلک درنگ ندارد شتاب کن

زان پيشتر که عالم فانی شود خراب

ما را ز جام باده‌ی گلگون خراب کن

خورشيد می ز مشرق ساغر طلوع کرد

گر برگ عيش می‌طلبی ترک خواب کن

روزی که چرخ از گل ما کوزه‌ها کند

زنهار کاسه‌ی سر ما پرشراب کن

ما مرد زهد و توبه و طامات نيستيم

با ما به جام باده‌ی صافی خطاب کن

کار صواب باده پرستی‌ست حافظا

برخيز و عزم جزم به کار صواب کن