سیالکتیک: اریش فروم درباره عشق و انسان چی می‌گفت؟

اریش فروم یکی از عمیق‌ترین متفکران قرن بیستم بود؛ روان‌کاو، فیلسوف اجتماعی و انسان‌گرایی که سعی کرد بین روانکاوی فرویدی، فلسفه‌ی اگزیستانسیالیستی، و مارکسیسم انسان‌گرایانه پلی بزند. افکارش حول محور آزادی، عشق، و معنای انسان بودن می‌چرخند.
فروم برخلاف فروید معتقد بود که انسان صرفاً موجودی غریزی و جنسی نیست؛ بلکه موجودی آگاه از خودش، تنها، و جداافتاده از طبیعت است.
این آگاهی، در انسان «اضطراب هستی» ایجاد می‌کند؛ چون او می‌فهمد که فانی است، محدود است، و در جهانی بی‌معنا رها شده.
تمام تلاش انسان از دید فروم، پاسخی است به این احساس جدایی.
«انسان از لحظه‌ای که خودآگاه شد، از بهشت رانده شد.»
او عشق را راهِ انسان برای غلبه بر جدایی از جهان می‌داند:
«عشق تنها پاسخ عاقلانه و رضایت‌بخش به مسئله‌ی وجود انسان است.»
فروم عشق را به چند شکل تقسیم می‌کند:
عشق برادرانه: احساس همبستگی و احترام به انسان‌ها.
عشق مادرانه: مراقبت بی‌قید و شرط.
عشق شهوانی: میل به اتحاد جسمی و روحی.
عشق به خود: که به معنی خودشیفتگی نیست، بلکه احترام و مراقبت از خویشتن است.
عشق به خدا: نه به‌عنوان موجودی بیرونی، بلکه به‌عنوان وحدت با هستی.
عشق از نظر او عملی فعال است: «دادن» نه «گرفتن».
کسی که نمی‌تواند خودش را دوست بدارد، نمی‌تواند دیگری را هم دوست بدارد.

برای پیشنهادها و تبلیغات در پادکست فارسی با ما در ارتباط باشید: 

[email protected]

See omnystudio.com/listener for privacy information.